Blog Archives - Flux Aeterna - Praktijk voor Psychotherapie
149
archive,category,category-blog,category-149,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-3.5.2,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Twee Keuzes

 

Dit virus is een X-ray van onze maatschappij, hoorde ik de schrijver David Brooks vorige week zeggen. Het legt de diepe structuren en kwetsbaarheden van onze gemeenschap bloot. Zaken die tot nu toe in de alledaagse drukte en in onze automatische-piloot-modus gemoedelijk verborgen konden blijven.

In ‘normale’ tijden (persoonlijk vind ik het ‘oude normaal’ erg radicaal maar dat is voer voor een latere blog) hebben we niet veel tijd om te lang stil te staan. We hebben het toch altijd zo erg druk met z’n allen. Te druk om  na te voelen over hoe we in onze belangrijke relaties staan, of wat we van het leven willen, of wat we van onze werkkeuzes vinden – laat staan om te reflecteren over hoe het met de grotere gemeenschap gaat. Door onze collectieve zelf-gegenereerde drukte worden onbelangrijke zaken urgent gemaakt zodat de echt belangrijke levensvragen op de lange baan worden geschoven. Drukte als verslaving en ontsnapping. ‘It is an ironic habit of human beings to run faster when they have lost their way’ observeerde Rollo May scherp.

Dit virus dwingt ons nu allen tot vertraging. En vertraging doet voornamelijk één ding: het brengt tot leven wat verdoofd was. We merken meer op als we vertragen, we ervaren meer – zowel binnen in ons als buiten ons. En al klinkt het wel erg romantisch dat ‘vertragen’, ik zie dagdagelijks in mijn praktijk (en bij mezelf) dat meer opmerken vooral eerst inhoudt dat schaduwen die met man en macht onder de oppervlakte gehouden werden, nu stilletjes aan door de sluiers heen prikken. De afleiding dat ons collectief versnellen was, valt weg.  ‘This great big festering neon distraction‘ zingt de frontman van Tool in het snerende nummer Aenima.

READ MORE